echoes from a voice yet to be heard…

  • DSC09222
  • DSC09167
  • DSC09051wm
  • Snoopy
  • DSC08856
  • DSC04480(1) w
  • DSC08790
  • DSC00505
  • DSC04475
  • DSC04459 f
  • DSC001
  • DSC04381(1) wm
  • DSC04331
  • DSC04324 wm
  • DSC04291
  • DSC04274wm
  • DSC04261
  • DSC04240
  • DSC04207
  • DSC04166
  • DSC00571
  • DSC00457
  • DSC00396
  • DSC00352wm
  • DSC00366
  • DSC00084
  • DSC00280awm
  • DSC00309a2wm
  • DSC00306awm
  • DSC00181awm
  • DSC00071
  • DSC00003
  • DSC00250
  • DSC09271(1)
  • DSC09134
  • DSC08831
  • DSC09221
  • DSC09244
  • DSC09154
  • DSC00242
  • DSC09082
  • DSC09248
  • DSC09227
  • DSC09212
  • DSC09245
  • DSC09218
  • DSC09230

Latest

Image

Ανώλεθρον – Věčný

Angels & demons…winged entities that guide us or haunt us. Even since ancient times it was believed that a war was waged over our souls and the fate of this plain of existence. Every day, every moment, in realms invisible to us, these forces collide forming an ever changing dipole.  Humans always find comfort in divine interventions, the Deus ex machina – a resting place far away from their own responsibilities.  The truth is that we carve our path in a forest of possibilities. Our choices ultimately allow light or darkness in this world. Our choices… choices of acts, choices of thoughts, choices of attention…we fight, we fall, we fight some more… seeking our return to our Ithaka… where conflict is just a word from the past.  Beyond that lies only what the title names in ancient Hellenic ; Anolethron : eternal – the end of duality.              The second title  Věčný means the same in Czech – it is a kind offering from my friend from Prague, Vita Spira     https://plus.google.com/+vitaspira/posts     A man who strives in his own way to restore the shattered Tree of Life, having also a unique ability to see behind the phainomena (what appears to be)._

Άγγελοι & δαίμονες…φτερωτοί προστάτες ή ερινύες. Από αρχαιοτάτων χρόνων υπάρχει η πεποίθηση ότι διεξάγεται ένας πόλεμος με έπαθλο τις ψυχές μας και την κυριαρχία αυτού του πεδίου ύπαρξης. Κάθε στιγμή κάθε μέρας , αόρατες σε εμάς, συγκρούονται αυτές οι δυνάμεις σε ένα αέναο δίπολο. Ανέκαθεν οι άνθρωποι έβρισκαν στην θεική παρέμβαση, στον από μηχανής θεό, ένα καταφύγιο μακριά από τις ευθύνες τους. Η αλήθεια όμως παραμένει πως ανοίγουμε τον δρόμο μας μέσα σε ένα δάσος δυνατοτήτων. Οι επιλογές μας τελικά επιτρέπουν την είσοδο του φωτός ή του σκότους στον κόσμο μας. Οι επιλογές μας…επιλογές πράξεων, σκέψεων, εστίασης…μαχόμαστε, πέφτουμε, συνεχίζουμε…η ανάμνηση της Ιθάκης μας…εκεί όπου η σύγκρουση υπάρχει μόνο στα λεξικά του παρελθόντος…  Πέραν αυτού, το τέλος του δυισμού, το αιώνιο, το Ανώλεθρον.            Ο δευτερος τίτλος σημαίνει το ίδιο στα Τσέχικα και είναι μια ευγενική συνεισφορά του φίλου από την Πράγα, Vita Spira https://plus.google.com/+vitaspira/posts  Ένας άνθρωπος με ματιά πέρα από τα φαινόμενα ._

Driftwood – Αλίκτυπα ξύλα  30 x 42 cm

DSC09197DSC09207DSC09221DSC09220DSC09198DSC09193DSC09212DSC09216DSC09200DSC09187DSC09186DSC09192DSC09199DSC09203DSC09202DSC09213DSC09219DSC09222DSC09210 (2)DSC09209 (2)

 

 

 

Image

De Profundis

Out of the depths I am calling…an everlasting song from the Sea echoes in our souls…

Ποιός δεν έχει νιώσει μέσα του κάποια στιγμή την ηχώ του καλέσματος  της θάλασσας, από τα βάθη της στα βάθη της ψυχής μας…

40 x 28 x 48 cm

DSC09158DSC09160DSC09163DSC09141 DSC09157DSC09142 DSC09147 DSC09146 DSC09145DSC09153DSC09152DSC09150DSC09164DSC09154DSC09167

Image

Where Gods once walked

From time to time I will share photos of places that had such a strong vibration…Landscapes or small details that resonated deeply. You will find them at the sidebar under this post’s title .  I’ll start with some from Ayutaya & Sukhothai, Thailand.

Είναι κάποια μέρη που ο κραδασμός τους είναι τόσο έντονος που όντως σε κάνει να πιστέψεις ότι οι Θεοί κάποτε περπάτησαν εκεί…Τοπία, μικρές λεπτομέρειες που συνήχησαν βαθιά μέσα μου. Από καιρό σε καιρό θα μοιράζομαι μαζί σας φωτογραφίες αυτών. Θα τις βρείτε στό πλάι κάτω από τον τίτλο Where Gods once walked. Ξεκινάμε από την Ταιλάνδη, την Αγιούταγια & το Σουκοτάι.

Image

Leonardo’s Dream…

DSC09044wmDSC09048wmDSC09051wmDSC09047wmDSC09050wm DSC09049wm

…and because no Leonardo’s dream  is complete without a code…

DSC09057(1)wmDSC09053 49 x 39,5 cm

Image

Requiem for a friend

The slideshow running at the side is a sample of stray dogs black & white photographs, taken during the months before the Athens 2004 Olympic games. It all started after my own dog, Snoopy (adopted stray himself), was murdered with poison. So as a tribute to his memory ( and to deal with my grief) I wondered numerous early mornings in the city hanging out with my homeless friends and at a point I started taking photos of them. Since then the material of over 300 photos has made quite an impact on people more or less sensitive to the stray dogs situation. Nevertheless, any attempt of creating a publication was hindered by financial restrictions, especially under the current circumstances ( of course, any suggestions, offers or ideas will be greatly appreciated -unfortunately even to this day the stray animals problem is worse than before).  So, ten years later, here they are; finding their cosy corner at Spira’s WordPress home…

Η παρουσίαση με τίτλο “Ρέκβιεμ για ένα φίλο” που εμφανίζεται στο πλάι είναι ένα δείγμα της ομότιτλης σειράς  ασπρόμαυρων φωτογραφιών, τραβηγμένων κατά τη διάρκεια των μηνών προ των Ολυμπιακών αγώνων της Αθήνας, το 2004. Το έναυσμα ήταν η δολοφονία με δηλητήριο του δικού μου σκύλου, του Σνούπυ, αδεσποτάκι και ο ίδιος. Σαν φόρο τιμής και σαν τρόπο διαχείρισης της θλίψης μου, τριγυρνούσα αμέτρητα πρωινά στην πόλη, παρέα με τους αδέσποτους φίλους μου και κάποια στιγμή άρχισα να τους φωτογραφίζω. Συγκεντρώθηκε έτσι ένα αρχείο άνω των 300 φωτογραφιών. Από τότε οι θεάσεις του υλικού αυτού, από ανθρώπους λιγότερο ή περισσότερο ευαίσθητους στο ζήτημα των αδέσποτων σκύλων, έχουν προκαλέσει έντονα συναισθήματα και προτροπές δημοσίευσης τους. Μέχρι στιγμής, η όποια εκδοτική προσπάθεια έχει σκοντάψει (που αλλού) στην τρέχουσα οικονομική κατάσταση. Ως εκ τούτου, οι όποιες προτάσεις, προσφορές ή ιδέες θα εκτιμηθούν ιδιαιτέρως, μιας και η κατάσταση με τα αδέσποτα ζώα μόνο χειρότερη έχει γίνει.    Έτσι λοιπόν, δέκα χρόνια μετά, βρίσκουν την ζεστή γωνιά τους στο σπίτι της Σπείρας…Snoopy Snoopy  1997-2002

Image

The Light within – Το Φώς μέσα μου

WP_000107β–Before we begin, a kind request: play the track of the music section called “Ομορφοφτέρουγο” and then when you finish reading listen to it again along with the last one “You are everything”. Thank you.–                                       There are times when messages of truth & light come so unexpected in space and time that is almost scary how easily we can pass them by…                                                                                       Personal story, from just a few days time ago : I am visiting my parents and around noon here comes Bill jr, my almost 7 years old nephew returning from school. After spending sometime with them, I’m getting ready to leave, gearing up for the motorcycle ride back home. Bill: “I know you have to go and probably there isn’t enough time for something I want to tell you. But it’s ok.”  Choice: I could easily go along and postpone it for another time, but something gave me pause. So, by telling him that time isn’t an issue, I chose to listen to him very carefully. At first he talked about the stress he feels at school because he gets distracted and falls behind. Ok, I am thinking, he just needs time to learn to adjust his attention; and we talked about that. But slowly as he was relaxing from the pressure of time running out and because of the attention I was offering him, he literally blew me off my feet!  Bill begun to mention similar situations that stressed him at school. It was amazing that a 7 year old that begins to learn to read and write, described with such clarity not his favorite toy but his anxiety!! Words were flowing from him in a manner only complete attention to what is now brings forth. As we continued to discuss, his approach to his school stress had such an impact  that I struggled not to show it. And then he gave me the final blow…                                                                            After we analyzed the core of the situations that stressed him, he says : ” But, why did I feel anxious today at school, just after the Christmas vacation, without any reason? I was just sitting at my desk and I felt stress. I was listening to my mum’s voice telling me not to be but still I was anxious….” I had to think how I should respond cause we were already dwelling in deep waters…yeah, right… Before I say anything, he goes:” Do you want to hear what I did ? I thought that anxiety is an obstacle. Because it prevents me from feeling good. Then I thought  that whatever my teacher asks us to do I will try my best. And if there will be something that troubles me I will ask for her help. That’s it! As soon as I thought this, my stress was out. Gone! Tell me now how did this happen? Tell me…”                                                                                                              I am like frozen from astonishment! Eventually I managed to say a few things to him ( which he obviously understood): that he made some very important discoveries the importance of which will be evident during the coming years. That the reminder from his parents actually worked because it was their love & care that reminded him to find the courage to face his stress since they couldn’t do it for him at that moment. That his anxiety, any anxiety is an obstacle hindering us from what we are capable of. Finally, that when he addressed the situation calmly and figured out what he can do and what he can’t, instantly his stress stopped weighing over his shoulders.                                                What I didn’t say to him at that time though was that a young child condensed in a few phrases centuries of philosophical & psychological inquiries.                                                                               What I didn’t say to him was that not only he described something vague as anxiety with remarkable clarity but he went on finding the way to deal with it! 7 years old!!                                           What I didn’t say to him was the countless lives that remained enslaved to stress not managing to touch these subjects.                                                                                                                             What I didn’t say to him was that he is just a small boy yet he managed to break free from the shackles of past and future thoughts/time and dive into the present totally, thus claiming back his peace.  Do I, does anybody, have to say we should listen to what our children have to say or pay attention to their silence??  The last thing I am going to say is that in me it has been confirmed beyond any doubt what I always believed ; that in the eyes of a baby till the age he/she begins to conform to the current structures, resides the wisdom of the universe.

PS 1: Junior thank you for an incredibly valuable lesson. I love you.                                                     PS 2: the  track “Ομορφοφτέρουγο”  that I requested to listen again now (with the last track “You are everything”) is recorded by a writer I admire, Eftichia Kanari http://www.eftichiakanari.com/  and her 19 months niece.  It is no coincidence that she shared this jewel with me today…Thank you Eftichia, I am honored to trust me with this glimpse of heaven.

-Πριν ξεκινήσουμε μια ευγενική παράκληση: ακούστε το κομμάτι μουσικής με τίτλο “Ομορφοφτέρουγο” και μόλις τελειώσετε την ανάγνωση ξανά ακούστε το μαζί με το τελευταίο “You are everything”. Σας ευχαριστώ.—                                                                                                                     Είναι φορές που μηνύματα αλήθειας και φωτός έρχονται τόσο απρόσμενα χωροχρονικά που φαντάζει τρομακτικό πόσο εύκολα μπορούμε να τα προσπεράσουμε…                                          Προσωπική ιστορία, πριν από λίγες μέρες : έχω επισκεφτεί τους γονείς μου και κατά το μεσημέρι φθάνει και ο Βασίλης ο ανηψιός μου, πρωτάκι. Αφού περνάμε λίγη ώρα όλοι μαζί, ετοιμάζομαι να φύγω μαζεύοντας κράνος, μπουφάν κλπ. Βασίλης: “Ξέρω ότι πρέπει να φύγεις και μάλλον δεν προλαβαίνω να σου πω κάτι που θέλω. Δεν πειράζει όμως.” Επιλογή : εύκολα θα μπορούσα να μεταθέσω τη συζήτηση στο μέλλον ακολουθώντας τους περιορισμούς χρόνου που ενδυόμαστε. Κάτι όμως με έκανε να σταθώ & επέλεξα, λέγοντας του ότι δεν υπάρχει θέμα χρόνου, να τον ακούσω με προσοχή.  Στην αρχή μου μίλησε για το άγχος που νιώθει τη στιγμή που αποσπάται η προσοχή του από τη δασκάλα και μένει πίσω στην παράδοση. Εντάξει, σκέφτομαι, λογικό χρειάζεται χρόνο για να χτίσει την προσήλωση του. Κουβεντιάσαμε πάνω σε αυτό. Σιγά σιγά όμως καθώς χαλάρωνε από την ενδεχόμενη έλλειψη χρόνου & από την προσοχή που του έδειχνα, με άφησε κυριολεκτικά άναυδο! Άρχισε να αναφέρει παρόμοιες καταστάσεις που του προκαλούσαν άγχος στο σχολείο. Το εκπληκτικό ήταν ότι ένα παιδί 7 χρονών, που μόλις ξεκίνησε να γράφει και να διαβάζει,  περιέγραφε με τέτοια σαφήνεια, όχι το αγαπημένο του παιχνίδι αλλά το στρές!! Οι λέξεις του κυλούσαν με ένα τρόπο που μόνο η απόλυτη προσήλωση στο τώρα μπορεί να προκαλέσει. Προχωρώντας τη συζήτηση μας, η εντύπωση που μου είχε κάνει η προσέγγιση στο σχολικό του άγχος ανταγωνιζόταν την προσπάθεια μου να μην την αφήσω να φανεί. Και τότε μου έδωσε το τελειωτικό χτύπημα…                                                  Αφού αναλύσαμε τον πυρήνα των καταστάσεων που τον άγχωναν, γυρίζει και μου λέει : “Όμως γιατί ένιωσα και σήμερα άγχος όταν πήγα στο σχολείο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, χωρίς να έχει γίνει τίποτα; Τίποτα. Άκουγα τη φωνή της μαμάκας να μου λέει μην αγχώνεσαι, αλλά δεν μου έφευγε. Και εγώ απλώς καθόμουν στο θρανίο και αγχωνόμουν…”  Έπρεπε να σκεφτώ πώς θα προχωρούσα γιατί είχαμε ήδη μπει σε βαθιά νερά…κούνια που με κούναγε… Πριν πω οτιδήποτε αρχίζει : ” Να σου πω όμως τί έκανα; Σκέφτηκα ότι το άγχος είναι εμπόδιο. Γιατί δεν με αφήνει να νιώσω καλά. Είπα λοιπόν, άμα μας ζητήσει η κυρία να κάνουμε κάτι εγώ θα βάλω τα δυνατά μου και θα το κάνω. Και άμα δεν μπορέσω κάτι, θα της ζητήσω βοήθεια και εκείνη θα με βοηθήσει. Μόλις το σκέφτηκα αυτό, το άγχος μου έφυγε. Πάει. Για πες πώς έγινε αυτό; Πες…”                                                                        Εγώ στήλη άλατος! Βρήκα τη δύναμη να του πω κάποια πράγματα και εκείνος προφανώς καταλάβαινε κάθε μου λέξη. Ότι έκανε κάποιες πολύ σημαντικές ανακαλύψεις, τη σημασία των οποίων θα αντιλαμβανόταν καλύτερα στο μέλλον. Ότι η υπενθύμιση των γονιών του λειτούργησε στην πραγματικότητα γιατί ήταν η αγάπη & η φροντίδα τους που του θύμισαν να βρει το κουράγιο να αντιμετωπίσει το άγχος του, μια και δεν μπορούσαν να είναι εκεί αυτή τη στιγμή. Ότι το άγχος του, κάθε άγχος, είναι ένα εμπόδιο μπροστά στις δυνατότητές μας. Τέλος, ότι όταν σκέφτηκε ήρεμα την κατάσταση του και είδε τι μπορεί να κάνει και τι όχι, το στρες έφυγε από πάνω του.                                                                                                                         Αυτό που δεν του είπα όμως εκείνη τη στιγμή ήταν ότι ένα μικρό παιδί συμπύκνωσε σε μερικές φράσεις αιώνες φιλοσοφικών & ψυχολογικών αναζητήσεων.                                                             Αυτό που δεν του είπα ήταν ότι όχι μόνο περιέγραψε κάτι ασαφές όπως το άγχος με θαυμαστή σαφήνεια αλλά προχώρησε ανακαλύπτοντας πώς να το αντιμετωπίσει! 7 χρονών!!                            Αυτό που δεν του είπα  ήταν για τις αμέτρητες ζωές που παρέμειναν & παραμένουν δέσμιες του άγχους μην μπορώντας να αγγίξουν καν αυτά τα θέματα.                                                                                  Αυτό που δεν του είπα ήταν ότι παρόλο που είναι ένα μικρό παιδί κατάφερε να σπάσει τις αλυσίδες των σκέψεων/χρόνου για το παρελθόν και το μέλλον και να καταδυθεί πλήρως στο παρόν, επανακτώντας έτσι την ηρεμία του.  Χρειάζεται εγώ ( ή όποιος άλλος) να πώ ότι θα έπρεπε να ακούμε τί έχουν να πούν τα παιδιά μας, ή να αφουγκραζόμαστε τη σιωπή τους ;; Το τελευταίο που θα πώ είναι ότι πλέον μέσα μου επιβεβαιώθηκε πέρα από κάθε αμφιβολία αυτό που πίστευα από παλιά : στα μάτια ενός μωρού και μέχρι την ηλικία που αρχίζει να προσαρμόζεται στις δομές του κόσμου μας, βρίσκεται όλη η σοφία του σύμπαντος.

ΥΓ1: Βασίλη σε ευχαριστώ για το τόσο πολύτιμο μάθημα. Σ’αγαπάω.                                               ΥΓ2:το  κομμάτι (Ομορφοφτέρουγο) που σας ζήτησα να ακούσετε ξανά τώρα ( μαζί με το τελευταίο You are everything) ηχογραφήθηκε από μία συγγραφέα που εκτιμώ ιδιαίτερα, την Ευτυχία Κανάρη και την 19 μηνών ανηψιά της. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα μία επίσκεψη στον ιστότοπο της    http://www.eftichiakanari.com/  και σας καλώ να βιώσετε την δύναμη της πένας της. Δεν είναι σύμπτωση ότι μοιράστηκε μαζί μου σήμερα αυτό το διαμάντι…Σας ευχαριστώ Ευτυχία και Τζωρτζίνα – με τιμά που μου εμπιστευτήκατε αυτή τη κρυφή ματιά στους ουρανούς.

Image

Ode to Vincent Van Gogh

July 1880, from a letter to his brother Teo : ” What did you expect? Whatever lies inside is communicated outside as well. Yet, even if a huge fire is burning in one’s heart , nobody approaches seeking warmth & passers keep to their routes seeing nothing but a few clouds of smoke from the end of a chimney “.                                                                                                                        June 1889. It is the time when Vincent Van Gogh willingly remains in isolation at the St Paul’s asylum, at San Remy; his aim is to escape from the demon of insanity or perhaps to control him so that he can reconstruct the visual reality by his own terms. Or he is only trying to negotiate a treaty that will allow him to communicate with the realm of infinity & ineffable. During one of his walks at the countryside that enchanted him so, he stumbles upon a piece of wood. It is sculptured by the hands of time, sun, air and water. Strangely so, it reminds him of the starry night sky he often gazes from his cell’s window. A cypress rising as an obelisc. Spiral waves dancing all over the sky, with a moon radiating as a night sun & Venus, the dawn star, glowing over the first notes of sunrise light. He begins to work on a 73,7 x 92,1 cm canvas. The last stroke of his brush marks the birth of the amazing “La nuit etoilee” (Starry Night).                                                                                                                                November 1889, letter from San Remy : ” The only reason I haven’t written to you for quite sometime is that I had to struggle against my malady & calm. I was in no mood for conversation [...] When one works with piece of mind, beautiful themes appear on their own. In essence, one must regenerate through the very same reality around us without prior plans & no prejudice based on what happens or discussed in Paris [...] I let myself  to be carried away by the wind over the hills and the scents from gardens. Whatever follows is that time’s concern. My ambitions are limited to a strip of land and its fruits, an olive grove or a cypress “.

Ιούλιος 1880, επιστολή προς τον αδερφό του Τέο : ” Έ τί περιμένεις; Ό,τι έχει κανείς μέσα του μεταδίδεται και προς τα έξω. Κι όμως, ενώ στην καρδιά κάποιου μπορεί να καίει μια τεράστια φωτιά, κανείς δεν έρχεται να ζεσταθεί κοντά του & οι περαστικοί συνεχίζουν ακάθεκτοι τον δρόμο τους, μη βλέποντας παρά λίγο καπνό στην άκρη της καμινάδας”.                                  Ιούνιος 1889. Είναι η περίοδος που ο Βίνσεντ Βαν Γκόγκ βρίσκεται εκουσίως απομονωμένος στο άσυλο του Αγ. Παύλου στα περίχωρα του Σαν Ρεμύ, προσπαθώντας να ξεφύγει από τον δαίμονα της τρέλας ή ίσως να του επιβληθεί για να αναπλάσει την ορατή πραγματικότητα με τους δικούς του όρους ή τελικά να συνδιαλαγεί μαζί του και να εισχωρήσει στην επικοινωνία με το άπειρο & το άλεκτο. Σε έναν από τους περιπάτους στην εξοχή της περιοχής που τόσο τον μάγεψε, σκοντάφτει σε ένα κομμάτι ξύλο. Είναι σκαλισμένο από τον χρόνο, τον ήλιο, τον αέρα & το νερό. Περιέργως του θυμίζει την έναστρη νύχτα που ατενίζει μέσα από το παράθυρο του κελιού του. Ένα κυπαρίσσι υψώνεται σαν οβελίσκος. Σπειροειδείς κυματισμοί αυλακώνουν τον ουρανό με το φεγγάρι να ακτινοβολεί σαν νυχτερινός ήλιος & η Αφροδίτη, το άστρο της αυγής, να λάμπει πάνω από το πρώτο φώς της ανατολής. Ξεκινάει να δουλεύει πάνω σε ένα μουσαμά διαστάσεων 73,7 x  92,1 εκ.  καταλήγοντας στην δημιουργία της καταπληκτικής ελαιογραφίας  “La nuit etoilee” (Έναστρη Νύχτα ).                                                                          Νοέμβριος 1889, επιστολή από το Σαν Ρεμύ : ” Άν έχω να σου γράψω καιρό, αυτό συμβαίνει γιατί έπρεπε να παλέψω ενάντια στην ασθένεια μου & να ηρεμήσω. Δεν είχα διάθεση για συζητήσεις [...] Όταν κάποιος δουλεύει με απόλυτη ηρεμία, τα όμορφα θέματα έρχονται από μόνα τους. Στην ουσία, πρέπει κανείς να αναζωογονείται μέσα στην ίδια πραγματικότητα, χωρίς να έχει κάποιο σχέδιο & χωρίς να είναι προκατειλημμένος με όσα συμβαίνουν & λέγονται στο Παρίσι [...] Αφέθηκα να παρασυρθώ από τον αέρα των λόφων & τις μυρωδιές των κήπων. Μετά βλέπουμε τί θα ακολουθήσει. Οι φιλοδοξίες μου περιορίζονται σε μία λωρίδα γής, στους καρπούς που βλασταίνουν, σε ένα ελαιώνα ή σε ένα κυπαρίσσι “.

 DSC08850(1)DSC08851DSC08856(1)DSC08856Driftwood - Αλίκτυπο ξύλο  16 x 20 cm.VanGogh-starry_nightLa nuit etoilee”

  

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: