La décision

Standard

dsc00637x-1024x768

An old photograph is resting inside an album…
A cup of hot coffee, a shot of cognac and scenes from a life are parading in front of me…
Here comes the turn of that photo: an adolescent holds raised a pickaxe in position to break another boulder at a railway site somewhere in the post war Hellas.

As the pages were turning a sigh was heard from the photos; ” I too was young once”.
But for reasons unknown that image was hot ironed in my mind.

Days later, like an archaeologist at his dig site, I began to mentally inspect that photo; a search for what lies beneath, if anything.
” The secret act that confirms the inevitable, the unattainable, the unsaid ” as the poet says.

20170218_113050

There is a subtle layer in your gaze that may hint towards something more than a male peacock exhibition.
Are you measuring yourself against the stones ?

The land, the people around you are just starting to heal from the insanity of the II World War.
But let us not forget that the birthplace of human centered philosophy was, nevertheless, eager to maintain the flames from that war; this time with a Civil one, turning brothers against brothers.

With these wide open wounds all around you, maturity comes forced.
Now, what if you realize sensitivities inside yourself ? When everything hails the reign of cruelty…

Maybe then you began to build a fortress, raise your walls to camouflage / protect that sensitive part inside, so it won’t end up in the mud along everything else…

And one day you are brought forth, facing the stones.
In the eyes of the bystanders you are just a kid having a go at these big rocks… but you know that ” just a kid ” you are no more.

Every time you break a stone,  a  thought : I am harder than you.

Every time you raise the pickaxe,  a  decision : I will become harder than you…

[Any similarities with persons or situations is neither coincidental nor fictional…]

*************************************************************

Η απόφαση

Μιά παλιά φωτογραφία αναπαύεται σ’ένα άλμπουμ …
Μιά κούπα ζεστού καφέ, ένα ποτήρι κονιάκ συντροφεύουν το εμπρός μου ξετύλιγμα των στιγμιοτύπων μιάς ζωής…
Έρχεται κι η σειρά αυτής της φωτογραφίας : ένας έφηβος με την αξίνα υψωμένη, το θώρακα σε πλήρη έκταση, να ετοιμάζεται να σπάσει άλλη μια πέτρα σε ένα εργοτάξιο σιδηροδρομικής γραμμής κάπου στην μεταπολεμική Ελλάδα.

Γύριζαν οι σελίδες, αναστέναζαν οι φωτογραφίες, ” κάποτε ήμουν κι εγώ νέος “…. μα για κάποιο λόγο αυτή η συγκεκριμένη καρφιτσώθηκε μέσα μου.

Μέρες αργότερα άρχισα να  την ξεσκονίζω στο μυαλό μου, σαν αρχαιολόγος στην ανασκαφή του΄ αναζητώ τα υπο-κείμενα… ” τη μυστική πράξη που επιβεβαιώνει το αναπόφευκτο, το ανέφικτο, το ανέκφραστο ” όπως λέει ο ποιητής.

20170218_113050

Κάτι στο βλέμμα σου δείχνει ότι ίσως είναι κάτι πιότερο από μία αρσενική επίδειξη ρώμης.
Αναμετριέσαι άραγε με τις πέτρες ;

Ο τόπος γύρω σου μόλις άρχισε να συνέρχεται από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Και επειδή δεν ” μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα ήσυχα και απλά ” (Γ. Ρίτσος) γίναμε κι αδερφοφάδες, συδαυλίζοντας τις φωτιές ενός εμφυλίου πάνω από τα ερείπια του πολέμου.

Με αυτές τις πληγές νωπές τριγύρω σου αρχίζεις να ωριμάζεις ( πρόωρα ;), να προσπαθείς να βρεις την περπατησιά σου σε αυτόν τον κόσμο.
Φαντάσου να νιώσεις ευαισθησία μέσα σου – μία, δύο, όσες – όταν τα πάντα γύρω σου διαλαλούν την βασιλεία της σκληρότητας…

Ίσως λοιπόν να άρχισες να χτίζεις τα οχυρά σου, να υψώνεις τα τείχη σου μπας και καμουφλάρεις / προστατέψεις  αυτήν την ευαισθησία.
Μην καταντήσει ” η δονκιχωτική λαχτάρα της νιότης (Ν. Καζαντζάκης) ” τσαλαπατημένη μες τις λάσπες που κείτονται όλα τα υπόλοιπα.

Κι έρχεται η μέρα που σε φέρνει αντιμέτωπο με τις πέτρες.
Στα μάτια των άλλων είσαι ένα παιδί που σπάει πέτρες…εσύ ξέρεις όμως, ότι παιδί δεν είσαι πιά.

Κάθε φορά που κατεβάζεις την αξίνα και θρυμματίζεις την πέτρα,   μία  σκέψη : είμαι σκληρότερος από σένα.

Κάθε φορά που υψώνεις την αξίνα,   μία   απόφαση : θα γίνω σκληρότερος από σένα…

[ Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις ΔΕΝ είναι συμπτωματική, ούτε φανταστική ή τυχαία. ]

dsc00609wm-768x1024dsc00611wm-768x1024dsc00612wm-768x1024dsc00617wm-1024x768 dsc00631wm-1024x768dsc00634wm-1024x768dsc00625wm-1024x855dsc00622wm-1024x768 dsc00626wm-1024x838dsc00639wm-660x1024dsc00629wm-1024x768 dsc00637wm-1024x768 dsc00636wm-1024x768 dsc00624wm-1024x814

Advertisements

12 responses »

  1. Και πάλι βρήκες τον ευγλωττο τρόπο μ’αυτό το ωραίο,δυνατό Δημιούργημα να με κάνεις να διακρίνω την πραγματική σου φύση,φίλε μου,εκείνη του ΑΓΩΝΙΣΤΗ ! Πολύ ωραία η οπτική κάποιων λήψεων απο κάτω…

    Liked by 1 person

    • Γιούλη μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Με τιμάς, ίσως περισσότερο από όσο μου αξίζει…
      Παραφράζοντας έναν άλλο Νικόλα :
      ” εγώ δεν είμαι αγωνιστής, είμαι ο λυγμός του…”

      Like

    • Ναι είναι… και όπως οι πραγματικοί ήρωες, δεν το ξέρει πως είναι… όπως και η ηρωίδα δίπλα του…

      Like

  2. ” Κοιτάζοντας πορτρέτα μετά από χρόνια, οι άνθρωποι ξαναγυρίζουν κοντά σου, σαν μία σιωπηλή ηχώ.
    Ένα πορτρέτο είναι το κατάλοιπο ενός προσώπου, ένα πρόσωπο σε τράνζιτο.
    Ένα ίχνος που νικάει το θάνατο…” Henri Cartier Bresson

    Κι έτσι ο δεκαπεντάχρονος έφηβος που πελεκάει το βράχο εξήντα χρόνια πριν ( & έχοντας όλα αυτά τα χρόνια αντιπαρατεθεί με όλες τις πέτρες και τους βράχους στη ζωή του ), κλείστηκε σαν το λύκο στη μονιά του – κρατώντας μοναδικό σημείο επαφής μία ιστορία είκοσι ενός χρόνων απόλυτης φιλίας και κατανόησης με ένα άνθρωπο νεότερό του είκοσι έξη χρόνια, ” τον δημιουργό του ιστοτόπου SPIRA ” & συνεχιστή στο άπιαστο όνειρο του να είσαι άνθρωπος… όνειρο που ο μοναχικός γκρίζος λύκος προσπάθησε (μάταια ; ) να εκπληρώσει…

    Liked by 1 person

  3. Gripping post, Spira!

    Humanity is measuring itself against the stone these days, at least the rebels in archeology, genetics and medicine.

    And what if we discover that we’re sensitive creatures in a world that considers killing to be nature’s way? War to be a mere detail of evolutionary growth as a species?

    For some reason I never grew up with the idea that I had to be a hardened male character in order to escape humiliation and embarrassment. I never realized that people make a big deal about identifying with the dominant, aggressive side of human nature, especially the males, but also the females, I think.

    There really is something that jumps out of that photograph at me and shows a vulnerable young man trying not to be what he is, an empathetic, caring person.

    Liked by 1 person

What do you think / feel ? - Σχόλια ευπρόσδεκτα!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s