Words of a tree

Standard

dsc00374-1024x768Once upon a time there was a little tree.

With it, a man & a woman, shared a piece of this earth.
Every day it welcomed the morning sun, breathed the northern winds and woke up the robin nested at its branches.

Time passed by…they all were growing up together.
Until one day, the sun wasn’t warming the hearts of them as usually.
The woman had a serious accident.
For a dancer, as she was, it was a fatal blow and the prospect of recovery wasn’t enough to ease the burden of her soul.

The tree felt their sadness.
Soon after, it became ill also. The couple noticed that and were ready to seek medicine for the tree’s disease.

But then, they decided to do something less harmful to the earth, although much more difficult…

So, the man began to clean leaf after leaf whatever was infecting their tree.
A hundred and eighty leaves later he lost count of them…a whole day he took care of the tree.
Each leaf & a prayer.

Time passed by… the tree healed.
The woman healed also & she was dancing again, light as a butterfly.

Time passed by… Winter came, with menacing north winds.
The tree was struggling against that weather. In fear of the winds damaging their tree, the couple decided to support it in a way.
So the man, with haste, put a chain around the tree.

Time passed by… a gentle man, who felt the pain of the earth, was visiting.
He noticed that although the damage from the winds has been avoided, the chain had hurt the tree quite badly.
It had to be removed as soon as possible & support the tree again in a better way.

Here they are again… the man & the tree.
To his astonishment, the tree has covered the chain with its flesh.
The man began to hurt the tree… to cautiously remove the chain of course, but still wounding it nonetheless.
Hours later, he finished and bandaged the wounds of the tree ( to be honest, he was actually trying to cover his shame).
He then sat with the tree under the sun…

He loved that tree… no doubt about that.
Yet, he hurt it twice…
Once for ” its own good” & then to cure the consequences of the “salvation”…

Is love reason enough to secure from harm a soul without any pause to reflect about the cost that safety demands?

Do you remember ? ” Seven times have I despised my soul… The third time when she was given to choose between the hard and the easy & she chose the easy.” Kh. Gibran

Is the measure of our love beyond & above the right of self respect and self determination ?

What amount of pain thresholds between a fight for life & life and death with dignity ?

When did we convince ourselves that a being has to speak the human language to deserve respect and enjoy its inherent freedom ?

The poet said: ” We shall never understand one another until we reduce the language we speak to seven words.”

A tree can say everything without a single word.

*********************************************************************************

Λέξεις ενός δένδρου

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα μικρό δένδρο.

Ένας άνδρας & μία γυναίκα μοιράζονταν μαζί του ένα κομμάτι αυτής της γης.
Κάθε μέρα καλωσόριζε τον ήλιο, ανέπνεε το βοριαδάκι και ξυπνούσε τον κοκκινολαίμη που κατοικούσε στα κλαδιά του.

Πέρασε καιρός… κι όλοι μεγάλωναν παρέα.

Μέχρι που μία μέρα οι ακτίνες του ήλιου δεν ζέσταιναν τις καρδιές τους, όπως συνήθως.
Η γυναίκα είχε ένα σοβαρό ατύχημα.
Για μια χορεύτρια, όπως εκείνη, ήταν ένα μοιραίο πλήγμα. Ακόμα κι αν την διαβεβαίωναν ότι θα επανερχόταν, αγωνιούσε και βάραινε η ψυχή της.

Το δένδρο ένιωσε τη στεναχώρια τους.
Σύντομα, αρρώστησε κι αυτό. Το ζευγάρι ήταν έτοιμο να πάρει τα φαρμάκια που χρειαζόταν η αντιμετώπιση της νόσου του δένδρου.

Τότε όμως, αποφάσισαν να κάνουν κάτι λιγότερο βλαπτικό για τη γη αλλά περισσότερο δύσκολο…

Έτσι ο άνδρας ξεκίνησε να καθαρίζει φύλλο φύλλο από ότι παρασιτούσε στο δένδρο.
Εκατόν ογδόντα φύλλα αργότερα έχασε το μέτρημα….μια ολόκληρη μέρα φρόντιζε το δένδρο τους.
Κάθε φύλλο & μία προσευχή.

Πέρασε καιρός… το δένδρο έγιανε.
Κι η γυναίκα θεραπεύτηκε επίσης και χορεύει ξανά πιό ανάλαφρη κι από πεταλούδα.

Πέρασε καιρός… κι ήρθε ένας Χειμώνας με απειλητικούς βοριάδες.
Πάλευε το δένδρο με τον καιρό. Φοβούμενοι τα χειρότερα, το ζευγάρι αποφάσισε να στηρίξει κάπως το δένδρο.
Βιαστικά λοιπόν ο άνδρας τυλιξε τον κορμό του με μια αλυσίδα στερεωμένη στον κοντινό τοίχο.

Πέρασε καιρός… ένας ευγενικός άνδρας τους επισκέφτηκε. Κάποιοι λένε ότι είναι γεωπόνος, αλλά αυτός είναι εκείνος που νιώθει τον πόνο της γης.
Παρατήρησε ότι παρόλο που είχε αποφευχθεί ζημιά απ’τους αέρηδες, η αλυσίδα είχε τραυματίσει πολύ σοβαρά τον κορμό του δένδρου.
Έπρεπε να αφαιρεθεί τάχιστα και να υποστηριχτεί το δένδρο με ένα καλύτερο τρόπο.

Νάτοι λοιπόν ξανά… ο άνδρας & το δένδρο.
Προς έκπληξή του, ο κορμός είχε εγκολπώσει την αλυσίδα.
Ο άνδρας άρχισε να πληγώνει το δένδρο – όσο προσεκτικές κι αν ήταν οι τομές του για να αφαιρέσει την αλυσίδα, δεν έπαυαν να είναι πληγές.
Ώρες πέρασαν κι τελειώνοντας επίδεσε τα τραύματα στον κορμό του δένδρου ( για να είμαστε ειλικρινείς, τη δική του ντροπή μάλλον ήθελε να καλύψει).
Έπειτα κάθισε με το δένδρο κάτω από τον ήλιο…

Το αγαπούσε αυτό το δένδρο…
Κι όμως το πλήγωσε δυό φορές… πριν αλέκτωρ λαλήσει…
Μία ” για το καλό του ” & μετά για να το θεραπεύσει από τις συνέπειες της επιβεβλημένης ” σωτηρίας ” του…

Είναι άραγε η αγάπη επαρκής λόγος για να ασφαλίσεις μια ψυχή χωρίς έστω μια στιγμή περισυλλογής για το κόστος αυτής της προστασίας ;

Θυμάστε ; ” Επτά φορές περιφρόνησα την ψυχή μου … Τρίτη, όταν της επετράπη να διαλέξει μεταξύ εύκολου και δύσκολου
& διάλεξε την ευκολία.” Χ. Γκιμπράν

Είναι το μέγεθος της αγάπης μας υπεράνω του δικαιώματος του αυτοσεβασμού και του αυτοπροσδιορισμού ;

Πόσα σκαλοπάτια πόνου χωρίζουν τον αγώνα για τη ζωή & τη ζωή / θάνατο με αξιοπρέπεια ;

Πότε πείσαμε τους ζουρλοπερήφανους εαυτούς μας ότι μία ύπαρξη πρέπει να ομιλεί την ανθρώπινη γλώσσα για να δικαιούται σεβασμού & να απολαμβάνει την εγγενή της ελευθερία ;

Έλεγε ο ποιητής : ” Δεν θα κατανοήσουμε ο ένας τον άλλο μέχρι να καταλήξει η γλώσσα μας σε επτά μόνο λέξεις.”

Ένα δένδρο μπορεί να πεί τα πάντα χωρίς ούτε μία λέξη.

dsc00564-1024x768dsc00566-1024x768dsc09125-1024x580dsc00374-1024x768

What do you think / feel ? - Σχόλια ευπρόσδεκτα!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s