The Light within – Το Φώς μέσα μου


WP_000107β–Before we begin, a kind request: play the track below called “Ομορφοφτέρουγο”


. Thank you.

There are times when messages of truth & light come so unexpected in space and time that is almost scary how easily we can pass them by…

Personal story, from just a few days time ago : I am visiting my parents and around noon here comes Bill jr, my almost 7 years old nephew returning from school. After spending sometime with them, I’m getting ready to leave, gearing up for the motorcycle ride back home. Bill: “I know you have to go and probably there isn’t enough time for something I want to tell you. But it’s ok.”
 Choice: I could easily go along and postpone it for another time, but something gave me pause. So, by telling him that time isn’t an issue, I chose to listen to him very carefully. At first he talked about the stress he feels at school because he gets distracted and falls behind. Ok, I am thinking, he just needs time to learn to adjust his attention; and we talked about that. But slowly as he was relaxing from the pressure of time running out and because of the attention I was offering him, he literally blew me off my feet!

Bill begun to mention similar situations that stressed him at school. It was amazing that a 7 year old that begins to learn to read and write, described with such clarity not his favorite toy but his anxiety!! Words were flowing from him in a manner only complete attention to what is now brings forth. As we continued to discuss, his approach to his school stress had such an impact  that I struggled not to show it. And then he gave me the final blow…

After we analyzed the core of the situations that stressed him, he says : ” But, why did I feel anxious today at school, just after the Christmas vacation, without any reason? I was just sitting at my desk and I felt stress. I was listening to my mum’s voice telling me not to be but still I was anxious….” I had to think how I should respond cause we were already dwelling in deep waters…yeah, right… Before I say anything, he goes:” Do you want to hear what I did ? I thought that anxiety is an obstacle. Because it prevents me from feeling good. Then I thought  that whatever my teacher asks us to do I will try my best. And if there will be something that troubles me I will ask for her help. That’s it! As soon as I thought this, my stress was out. Gone! Tell me now how did this happen? Tell me…” I am like frozen from astonishment!

Eventually I managed to say a few things to him ( which he obviously understood): that he made some very important discoveries the importance of which will be evident during the coming years. That the reminder from his parents actually worked because it was their love & care that reminded him to find the courage to face his stress since they couldn’t do it for him at that moment. That his anxiety, any anxiety is an obstacle hindering us from what we are capable of. Finally, that when he addressed the situation calmly and figured out what he can do and what he can’t, instantly his stress stopped weighing over his shoulders.

What I didn’t say to him at that time though was that a young child condensed in a few phrases centuries of philosophical & psychological inquiries. What I didn’t say to him was that not only he described something vague as anxiety with remarkable clarity but he went on finding the way to deal with it! 7 years old!!

What I didn’t say to him was the countless lives that remained enslaved to stress not managing to touch these subjects. What I didn’t say to him was that he is just a small boy yet he managed to break free from the shackles of past and future thoughts/time and dive into the present totally, thus claiming back his peace.

Do I, does anybody, have to say we should listen to what our children have to say or pay attention to their silence??  The last thing I am going to say is that in me it has been confirmed beyond any doubt what I always believed ; that in the eyes of a baby till the age he/she begins to conform to the current structures, resides the wisdom of the universe.

PS 1: Junior thank you for an incredibly valuable lesson. I love you.

PS 2: the  track “Ομορφοφτέρουγo”  is recorded by a writer from Hellas I admire, Eftichia Kanari  and her 19 months niece.  It is no coincidence that she shared this jewel with me today…Thank you Eftichia, I am honored to trust me with this glimpse of heaven.

-Πριν ξεκινήσουμε μια ευγενική παράκληση: ακούστε το κομμάτι μουσικής με τίτλο “Ομορφοφτέρουγο” .
Σας ευχαριστώ.

Είναι φορές που μηνύματα αλήθειας και φωτός έρχονται τόσο απρόσμενα χωροχρονικά που φαντάζει τρομακτικό πόσο εύκολα μπορούμε να τα προσπεράσουμε… Προσωπική ιστορία, πριν από λίγες μέρες : έχω επισκεφτεί τους γονείς μου και κατά το μεσημέρι φθάνει και ο Βασίλης ο ανηψιός μου, πρωτάκι. Αφού περνάμε λίγη ώρα όλοι μαζί, ετοιμάζομαι να φύγω μαζεύοντας κράνος, μπουφάν κλπ. Βασίλης: “Ξέρω ότι πρέπει να φύγεις και μάλλον δεν προλαβαίνω να σου πω κάτι που θέλω. Δεν πειράζει όμως.”

Επιλογή : εύκολα θα μπορούσα να μεταθέσω τη συζήτηση στο μέλλον ακολουθώντας τους περιορισμούς χρόνου που ενδυόμαστε. Κάτι όμως με έκανε να σταθώ & επέλεξα, λέγοντας του ότι δεν υπάρχει θέμα χρόνου, να τον ακούσω με προσοχή.  Στην αρχή μου μίλησε για το άγχος που νιώθει τη στιγμή που αποσπάται η προσοχή του από τη δασκάλα και μένει πίσω στην παράδοση. Εντάξει, σκέφτομαι, λογικό χρειάζεται χρόνο για να χτίσει την προσήλωση του. Κουβεντιάσαμε πάνω σε αυτό. Σιγά σιγά όμως καθώς χαλάρωνε από την ενδεχόμενη έλλειψη χρόνου & από την προσοχή που του έδειχνα, με άφησε κυριολεκτικά άναυδο!

Άρχισε να αναφέρει παρόμοιες καταστάσεις που του προκαλούσαν άγχος στο σχολείο. Το εκπληκτικό ήταν ότι ένα παιδί 7 χρονών, που μόλις ξεκίνησε να γράφει και να διαβάζει,  περιέγραφε με τέτοια σαφήνεια, όχι το αγαπημένο του παιχνίδι αλλά το στρές!! Οι λέξεις του κυλούσαν με ένα τρόπο που μόνο η απόλυτη προσήλωση στο τώρα μπορεί να προκαλέσει. Προχωρώντας τη συζήτηση μας, η εντύπωση που μου είχε κάνει η προσέγγιση στο σχολικό του άγχος ανταγωνιζόταν την προσπάθεια μου να μην την αφήσω να φανεί.

Και τότε μου έδωσε το τελειωτικό χτύπημα… Αφού αναλύσαμε τον πυρήνα των καταστάσεων που τον άγχωναν, γυρίζει και μου λέει : “Όμως γιατί ένιωσα και σήμερα άγχος όταν πήγα στο σχολείο μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, χωρίς να έχει γίνει τίποτα; Τίποτα. Άκουγα τη φωνή της μαμάκας να μου λέει μην αγχώνεσαι, αλλά δεν μου έφευγε. Και εγώ απλώς καθόμουν στο θρανίο και αγχωνόμουν…”  Έπρεπε να σκεφτώ πώς θα προχωρούσα γιατί είχαμε ήδη μπει σε βαθιά νερά…κούνια που με κούναγε…

Πριν πω οτιδήποτε αρχίζει : ” Να σου πω όμως τί έκανα; Σκέφτηκα ότι το άγχος είναι εμπόδιο. Γιατί δεν με αφήνει να νιώσω καλά. Είπα λοιπόν, άμα μας ζητήσει η κυρία να κάνουμε κάτι εγώ θα βάλω τα δυνατά μου και θα το κάνω. Και άμα δεν μπορέσω κάτι, θα της ζητήσω βοήθεια και εκείνη θα με βοηθήσει. Μόλις το σκέφτηκα αυτό, το άγχος μου έφυγε. Πάει. Για πες πώς έγινε αυτό; Πες…”

Εγώ στήλη άλατος! Βρήκα τη δύναμη να του πω κάποια πράγματα και εκείνος προφανώς καταλάβαινε κάθε μου λέξη. Ότι έκανε κάποιες πολύ σημαντικές ανακαλύψεις, τη σημασία των οποίων θα αντιλαμβανόταν καλύτερα στο μέλλον. Ότι η υπενθύμιση των γονιών του λειτούργησε στην πραγματικότητα γιατί ήταν η αγάπη & η φροντίδα τους που του θύμισαν να βρει το κουράγιο να αντιμετωπίσει το άγχος του, μια και δεν μπορούσαν να είναι εκεί αυτή τη στιγμή. Ότι το άγχος του, κάθε άγχος, είναι ένα εμπόδιο μπροστά στις δυνατότητές μας. Τέλος, ότι όταν σκέφτηκε ήρεμα την κατάσταση του και είδε τι μπορεί να κάνει και τι όχι, το στρες έφυγε από πάνω του.

Αυτό που δεν του είπα όμως εκείνη τη στιγμή ήταν ότι ένα μικρό παιδί συμπύκνωσε σε μερικές φράσεις αιώνες φιλοσοφικών & ψυχολογικών αναζητήσεων. Αυτό που δεν του είπα ήταν ότι όχι μόνο περιέγραψε κάτι ασαφές όπως το άγχος με θαυμαστή σαφήνεια αλλά προχώρησε ανακαλύπτοντας πώς να το αντιμετωπίσει! 7 χρονών!!

Αυτό που δεν του είπα  ήταν για τις αμέτρητες ζωές που παρέμειναν & παραμένουν δέσμιες του άγχους μην μπορώντας να αγγίξουν καν αυτά τα θέματα.

Αυτό που δεν του είπα ήταν ότι παρόλο που είναι ένα μικρό παιδί κατάφερε να σπάσει τις αλυσίδες των σκέψεων/χρόνου για το παρελθόν και το μέλλον και να καταδυθεί πλήρως στο παρόν, επανακτώντας έτσι την ηρεμία του.

Χρειάζεται εγώ ( ή όποιος άλλος) να πώ ότι θα έπρεπε να ακούμε τί έχουν να πούν τα παιδιά μας, ή να αφουγκραζόμαστε τη σιωπή τους ;; Το τελευταίο που θα πώ είναι ότι πλέον μέσα μου επιβεβαιώθηκε πέρα από κάθε αμφιβολία αυτό που πίστευα από παλιά : στα μάτια ενός μωρού και μέχρι την ηλικία που αρχίζει να προσαρμόζεται στις δομές του κόσμου μας, βρίσκεται όλη η σοφία του σύμπαντος.

ΥΓ1: Βασίλη σε ευχαριστώ για το τόσο πολύτιμο μάθημα. Σ’αγαπάω.

ΥΓ2:το  κομμάτι “Ομορφοφτέρουγο” ηχογραφήθηκε από μία συγγραφέα που εκτιμώ ιδιαίτερα, την Ευτυχία Κανάρη και την 19 μηνών ανηψιά της. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα μία επίσκεψη στον ιστότοπο της  και σας καλώ να βιώσετε την δύναμη της πένας της. Δεν είναι σύμπτωση ότι μοιράστηκε μαζί μου σήμερα αυτό το διαμάντι…Σας ευχαριστώ Ευτυχία και Τζωρτζίνα – με τιμά που μου εμπιστευτήκατε αυτή τη κρυφή ματιά στους ουρανούς.


4 responses »

I'd love to hear from you!

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.