Rays of Sunshine

Standard

DSC00377Η παιδικότητα, τόσο κυνηγημένη σε μικρούς & μεγάλους… Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που προσπάθησαν να με πείσουν ότι το μικρό παιδί μέσα μου είναι ανακόλουθο με την ηλικία μου & ως εκ τούτου σοβαρό μειονέκτημα – ευτυχώς απέτυχαν. Υπήρξαν όμως και άλλες στιγμές, όταν μοιραστήκαμε το γέλιο και το φώς αυτής της παιδικότητας.  Σ’ένα φυλαγμένο κουτί,  οι γυάλινοι βώλοι που έπαιζε μικρός ο μπαμπάς μου.  Εκείνος μαζί με τη μαμά μου φύλαξαν με στοργή τα παιχνίδια των δύο παιδιών τους.
Βλέπετε, εμείς είχαμε ανοίξει πανιά και λησμονήσαμε να τα χωρέσουμε στις αποσκευές μας…αυτά όμως υπομονετικά μας περίμεναν να καταλάβουμε τί πραγματικά είναι: μοιρασμένη αγάπη και φώς.
Η σκέψη χάθηκε σε θύμησες παλιές, μυρωδιές άνοιξης, η αγκαλιά της μητέρας,  η αδιάλειπτη παρουσία του πατέρα, οι ατελείωτες ώρες παιχνιδιού με τον αδερφό μου… Πώς και τί να χωρέσουν οι λέξεις;
Ένα διαφορετικό σεντούκι όμως θα μπορούσε να κρατήσει μέσα του την παιδικότητα κάθε γενιάς, τους γυαλέγκους του μπαμπά, το τρενάκι και τα αυτοκινητάκια μας κοκ. Μια μηχανή του χρόνου και μια υπενθύμιση της ανάγκης να διατηρήσουμε το μικρό μας παιδί ζωντανό και χαμογελαστό, λουσμένο στίς ακτίνες του ήλιου…

Σας ευχαριστώ μαμά & μπαμπά για όλα όσα κάνατε & κάνετε για μας, βάζοντας στην άκρη τις επιθυμίες σας… Σε ευχαριστώ αδερφούλη για όλα αυτά που δεν λέγονται ή γράφονται, μόνο βιώνονται. Μήν σταματήσεις ποτέ να παίζεις με τον γιό σου!

Το κείμενο της πάνω επιφάνειας είναι της Κικής Δημουλά. Στο εσωτερικό είναι μια προσευχή των Μαορί:ας χορεύουν οι ηλιαχτίδες για πάντα στον δρόμο σου.

The childishness, hunted in both young & adults… There were times in my life they tried to convince me that the little kid in me is inconsistent with my age and therefore serious drawback – fortunately they failed. But there were other moments when we shared the laughter and the light of this childishness.
In a guarded box, glass marbles with which my dad played. He along with my mom guarded tenderly toys of their two children.
You see, we had set sail and we forgot to fit them in our luggage … but they patiently waited for us to understand what they really are; tokens of shared love & light.
Thought lost in old memories, scents of  spring, the mother’s arms around us, the uninterrupted presence of the father, the endless hours playing with my brother … How and what can words contain? A different chest though could hold inside the childishness of each generation, dad’s glass marbles,our train & cars and so on.  A time machine and a reminder of the need to keep our little child alive and smiling, bathed in the rays of the sun …

Thank you Mom & Dad for everything you did and do for us, putting aside your desires … Thanks little brother for all  not spoken or written, only experienced. Do not ever stop playing with your son!

The text of the top surface is by Kiki Dimoula (forgive the poor translation of a great poet :   My little child got naughty again / In the universe mantel climbed / pushed with his hand / the, hung on sky’s wall, red dish / and shed all the light on him. / God baffled / saw the Sun dressed in child’s clothes / running down my imagination’s ladder / coming to me. / And I’m sitting now and / yawp strictly my little child / while secretly I steal the Sun  spilled onto him).                Inside lies written a Maori prayer.

DSC00366DSC00367DSC00368DSC00372DSC00371DSC00379DSC00380DSC00377        10 x 12 x 45 cm

About Spira

” The eternal part of our being is conscious of the timeless essence of life & is aware that the past is nothing but a memento of the present and tomorrow a dream of the now. The very thing meditating & singing from within, remains always inside the boundaries of the primordial instant that scattered the stars into the cosmos.” Kh.Gibran

4 responses »

  1. ….κάθε φορά και μια έκπληξη,κάθε φορά και μια ακόμα πιο “παιδική” (μετάφραζε:καθαρή,αγνή,φρέκια ) ματιά!!!!!
    Νάσαι καλά ωραίε μου καλλιτέχνη!!!!

    Liked by 1 person

  2. Ανείπωτη Συγκίνηση . . !!!

    . . “Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα
    σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν
    κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από
    πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
    Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν
    στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της
    γαλήνης.
    Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
    Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
    Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη
    τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
    Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου
    πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
    Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
    Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
    Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες
    τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά
    με το φεγγάρι….”

    Γιάννης Ρίτσος

    Like

    • Σου εύχομαι να είναι πάντα ηλιοφεγγαρολουσμένος ο μικρός σου, για να μπορείτε να “κλέβετε” κι εσείς από το ντυμένο του φώς…

      Like

What do you think / feel ? - Σχόλια ευπρόσδεκτα!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s